Każdy najemnik Vashrathu skądś przybył — z miasta, z frakcji, z wojny albo ze świata, którego już nie ma. Znać pochodzenie towarzysza to wiedzieć, dlaczego walczy. Dzielą ich cztery wielkie źródła.
Cripta i Wędrowcy
Cripta, miasto-brama Vashrathu, hoduje najemników tak, jak inne miasta hodują kupców. Jej ulice, zaułki i okoliczne szlaki są domem najbarwniejszej ciżby tego fachu.
Kaela to na ulicach Cripty widok równie powszedni jak bruk — cień, który postanowił pozostać widzialny; wielu szepcze o jej związkach z Wojownikami Północy (Guerreiros do Norte), choć ona niczego nie potwierdza. Octavius, jednooki weteran z Kharvoss, nigdy nie mówi o wojnach, które go poznaczyły, i bierze każdą robotę, w której jest niebezpieczeństwo i zapłata. Sir Redrick, stary krasnolud, jest najbardziej nieokrzesanym z siedmiu braci — zawsze pierwszy do ryku i ostatni do upadku — tak stary, że zapomniał, skąd pochodzi. Za znanymi drogami mieszka Malora, której chata stoi tam, gdzie moneta jest warta więcej niż cnota; mówią, że leczyła nieuleczalne choroby i spełniała życzenia, których nigdy nie należało spełniać.
Inni należą do Wędrowców (Andarilhos), strażników każdej przeprawy. Garran Szlachetny pilnuje lasów wokół Cripty z milczącą lojalnością, która przyniosła mu jego tytuł — bez krwi i bez majątku, jedynie z oddania włościom Sereny. Corvin Blackthorn tropi zbiegów wzdłuż pogranicza i odrzuca każdy cel, który uważa za niewinny. Lucan Greywolf prowadził karawany, póki mgła Limbo nie pochłonęła całej jego kompanii; wrócił sam jeden, trzy lata później, ani o dzień starszy. A Arch, bezimienny lansjer z Valdren, zdezerterował z armii, której nigdy nie wymienia — mówi się, że strona, którą wybierze, rzadko zaznaje porażki.
Cesarstwo
Cesarstwo produkuje żołnierzy, szlachciców i pojedynkowiczów — i równie łatwo ich odrzuca. Jego towarzysze noszą tytuły, długi i zdrady w równych częściach.
Dante urodził się w przywileju i wybrał zbroję, zdobywając szacunek znacznie starszych żołnierzy; jego swobodny uśmiech skrywa w spojrzeniu coś, co niepokoi nawet weteranów. Darius Ashford, ostatni dziedzic rodu zniszczonego przez długi i zdradę, zachował tylko nazwisko, rodową szablę i maniery człowieka nauczonego uśmiechać się do wrogów. Lyssandra Vale była wychowywana do negocjowania małżeństw i kapitulacji — póki nie odkryła, że jej rodzina zamierza przehandlować całe miasto, i nie ujawniła planów, które pogrzebały jej własne nazwisko. Valeria Storm dowodziła kompanią słynną z natarć przez burze i straciła wszystko, gdy odmówiła ataku na uchodźców oskarżonych bez dowodu. A z aren Cesarstwa przychodzi Varek Ironhand, orczy gladiator, który wolał stracić dłoń, niż dobić pokonanego przeciwnika, wywalczył wolność żelazną protezą, a teraz wydaje żołd na wykupywanie wolności innym.
Północ i Południe
Wojownicy Północy wszystko rozstrzygają siłą; Lud Południa (Povo do Sul) — sprytem i dyscypliną.
Z Północy przychodzą: Ragnar Frostborn, urodzony podczas czterdziestodniowej zamieci, o którym mówi się, że płynie w nim krew olbrzymów — opuścił klan, by nie wszczynać wojny przeciw wodzowi trwoniącemu wojowników przez pychę; Astrid Icevein, od urodzenia naznaczona runami, które starszyzna nazywała błogosławieństwem — póki nie postanowiła wydać jej krwi w rytuale, a ona nie uciekła ze Szkarłatnej Twierdzy, by wybierać własne bitwy; oraz Fenrir Skall, zmiennokształtny zwiadowca, który podążał niemożliwymi tropami dla swoich dowódców, aż rozkazali mu polować na niewinne rodziny — wtedy obrócił ostrza przeciw własnemu oddziałowi.
Z Południa przychodzą: Aldric Stonewall, który samotnie utrzymał bramę Pedra Clara, gdy wynoszono rannych, i został wydalony pod sfabrykowanymi zarzutami przez oficerów, którzy uciekli; Theron Vale, który złamał rozkazy, by ewakuować dolinę, której zagrożeniu jego przełożeni nie chcieli uwierzyć — i jeszcze tej samej nocy okazało się, że miał rację; oraz Elara Dawn, która przez dziesięciolecia służyła w Świątyni Pierwszego Światła, póki jej kapłani nie zaczęli sprzedawać zbawienia — odeszła, niosąc jedynie berło swoich pierwszych ślubów.
Utracone królestwa i zakony
Niektórzy towarzysze pochodzą z miejsc, których już nie ma — z ziem wyrwanych ze swoich światów, z rozwiązanych zakonów, z domów obróconych w popiół.
Nyra Blackveil została wychowana przez zakon, który sprzedawał szlachcie milczenie, i odkryła, że pierwszą zapłatą za jej szkolenie była jej własna rodzina. Kaelen Frost strzegł Białego Gaju, gdy ten został wyrwany ze swojego świata i ciśnięty do Vashrath; nauczył się współpracować z mrozem, zamiast z nim walczyć. Selene Ashwood przeżyła pożar Akademii Południa, wchłaniając część zaklętych płomieni, które zabiły jej mistrzów — i poluje na tego, kto naprawdę wzniecił ogień. Evelyne Crowmoor była akuszerką, która utargowała z duchami koniec zarazy — i zapłaciła własnym głosem. Mireya Hollow opuściła bagna Mire, unosząc tajemne rodzinne receptury i niezasłużone oskarżenie. Freya Ironwood przeniosła przez Vashrath ostatnią sadzonkę żelaznego gaju swojego klanu — i broni jej do dziś. Odrik Emberforge został wydalony z kuźni Kar-Dur po tym, jak jego prototyp przekopał się do sali obrad — on sam utrzymuje, że maszyna zadziałała bezbłędnie. A Isolde Ravenshade zginęła w obronie swojego klasztoru, obudziła się pośród tych, których nie zdołała ocalić, i teraz leczy żywych, by nikt więcej nie przekroczył granicy, której ona sama nie może zostawić za sobą.
Aby spotkać ich wszystkich w jednym miejscu, wróć do Towarzyszy.