Typ: kolosalny humanoid. Region: nizinne lasy w pobliżu Kharvoss. Zagrożenie: skrajne. Usposobienie: samotniczy, strategiczny i brutalnie zdyscyplinowany.
Historia
Boren, Indoktrynator, to żywa legenda wśród żołnierzy Vashrathu. Zanim usunął się w odosobnienie, jego imię wiązano ze zrujnowanymi polami bitew, z całymi kompaniami startymi na proch i z ocalałymi zmuszanymi, by ugięli przed nim kolana.
Mówią, że Boren nie tylko pokonywał armie: on łamał je doszczętnie. Maszerował samotnie na całe formacje, roztrzaskiwał tarcze, rozcinał linie frontu i zostawiał przy życiu tylko tych, których uznał za dość silnych, by dalej oddychali. Ci ocaleni nie byli oszczędzani z litości. Trzymano ich jako dowód jego wyższości.
Tak zasłużył sobie na miano Indoktrynatora — nie dlatego, że wykonywał rozkazy innego pana, lecz dlatego, że uczynił z wojny własną doktrynę. Ci, którzy przeżyli jego rzezie, mieli mu służyć, być mu posłuszni albo nieść dalej jego sławę.
Z czasem jednak żadna armia nie zdawała się wystarczać, żaden czempion nie trwał długo, a przemoc przestała być podbojem i stała się powtórzeniem. Jedni mówią, że Borena pokonała nuda; inni — że pokonał go on sam, strawiony pewnością, że żadne ziemskie wyzwanie nie zdoła go już przestraszyć. Nie mając wojny godnej swego imienia, porzucił pola bitew i zniknął w nizinnych lasach — gęstych kniejach pełnych cennych surowców i nieustannego niebezpieczeństwa.
Dziś mieszka w opuszczonym zamku w głębi lasu, zawłaszczonym przez korzenie, wilgoć i ciszę. Niewielu się zbliża. Jeszcze mniej wchodzi. Pod zamkiem, jak mówią, leży skarb gromadzony od czasów jego podbojów: broń, złoto, wojenne relikwie i łupy wydarte kompaniom, które zniknęły przed jego ostrzem.
Ale skarb to tylko przynęta. Prawdziwe niebezpieczeństwo wciąż przechadza się korytarzami nad nim.
Wygląd
Boren mierzy około trzech metrów — humanoid ukształtowany przez wojnę: szerokie barki, długie ramiona, zbite mięśnie i ciężka postawa. Na pierwszy rzut oka wydaje się zbyt wielki, by poruszać się precyzyjnie.
To wrażenie jest śmiertelnym błędem. Mimo rozmiarów Boren porusza się ze skrajną szybkością: wygląda na powolnego, zanim uderzy, na niemal niezdarnego, gdy stoi bez ruchu, a jednak każde jego natarcie jest nagłe, wyrachowane i zabójcze. Nie marnuje ruchu, nigdy się nie potyka, nigdy się nie waha.
Jego skórę znaczą stare blizny, źle zrośnięte cięcia i ślady bitew, które zabiłyby każde zwyczajne stworzenie. Nosi resztki ciężkich zbroi, zapewne zebranych z różnych wojen i dopasowanych do własnego ciała; nic w nim nie jest ozdobne — każdy element istnieje po to, by przetrwać, zastraszać albo zabijać.
Jego spojrzenie jest zimne i świadome. Boren nie jest bestią. Obserwuje, mierzy dystans, znajduje słabości i wybiera, kto musi umrzeć pierwszy.
Broń i zasoby
Główną bronią Borena jest niezwykle ciężki długi miecz, o wiele za wielki dla zwykłego człowieka. Głownia jest szeroka, brutalna i poorana niezliczonymi uderzeniami — o tarcze, hełmy, kości i żelazne bramy, przez stulecia.
Mimo ciężaru włada nim z techniczną precyzją: jego ciosy mają oparcie, kąt i zamiar, a każde cięcie zadaje ktoś, kto dokładnie wie, gdzie ostrze musi wejść, by zakończyć walkę.
Jego siła rozcina dwóch ludzi jednym uderzeniem; jego szybkość sprawia, że większość nie zdąża nawet zareagować; jego inteligencja czyni okrążanie go równie niebezpiecznym jak walkę z nim w pojedynkę. Poza mieczem Boren włada samym zamkiem: zna jego korytarze, zrujnowane sale, wąskie przejścia i podziemne komnaty. Kto najeżdża jego domenę, nie staje przed zwykłym wojownikiem, lecz przed dowódcą wewnątrz martwej twierdzy.
Jak walczy
Boren atakuje z precyzją i skupioną przemocą. W odróżnieniu od kolosalnych stworzeń polegających wyłącznie na brutalnej sile walczy jak mistrz wojny: zwody, ostre zmiany kierunku, krótkie ciosy, gdy trzeba — nawet z ogromną bronią w dłoni.
Przeciw grupom jego pierwszym celem jest rozbicie szyku: szarżuje na najlepiej chronionych, łamie linię frontu i zmusza resztę do odwrotu, szybko usuwając słabych lub źle ustawionych przeciwników, by przerzedzić zagrożenia. Okrążony, zatacza mieczem gwałtowne łuki, by oczyścić przestrzeń; w korytarzach pozwala, by teren dopuszczał do niego tylko kilku naraz; w otwartym polu zmienia cele, zanim grupa zdąży się przegrupować.
Umie też czytać pole bitwy: rozpoznaje uzdrowicieli, łuczników i dowódców i nie uderza w najbliższy cel — uderza w najważniejszy. Jego styl jest okrutny właśnie dlatego, że nie rodzi się z furii, lecz z dyscypliny. Boren zabija jak człowiek wykonujący nieuchronną doktrynę.
Obecność w świecie
Zamku Borena unikają łowcy, najemnicy i miejscowe wojska bez wyjątku. Nawet wśród doświadczonych poszukiwaczy przygód obowiązuje niepisana zasada: nikt nie wchodzi bez licznej, dobrze uzbrojonej kompanii gotowej przyjąć straty.
Otaczający las jest cichszy, niż powinien: stare ścieżki pogrzebane pod roślinnością, porzucone obozowiska gnijące wzdłuż szlaków, kamienie i pnie naznaczone dawnymi walkami. Niektórzy mówią, że drzewa najbliżej zamku wyrosły na żołnierzach, którzy próbowali go zdobyć.
Legenda o skarbie w podziemiach wciąż przyciąga ambitnych: po tawernach krążą fałszywe mapy, kupcy sprzedają opowieści, ocalali przysięgają, że widzieli żelazne wrota pod zamkiem. Ale każda relacja kończy się tak samo — ciężkie kroki na piętrze wyżej, metal wleczony po kamieniu i o wiele za wysoka sylwetka wyrastająca spośród cieni.
Boren, Indoktrynator, nie szuka już wojen. Czeka, aż zuchwali sami mu jakąś przyniosą.
Zobacz też pozostałe kolosalne zagrożenia Vashrathu: Krakena i Dautilusa, Wspaniałego.