Typ: prastary ziemnowodny olbrzym. Region: Wybrzeże Veskar. Zagrożenie: skrajne. Usposobienie: terytorialny, milczący i reaktywny.
Historia
Dautilus jest jednym z najstarszych stworzeń znanych w Vashrath. Jedni mówią, że przemierzał wybrzeże, zanim wzniesiono pierwsze miasta; inni twierdzą, że w ogóle się nie narodził — że po prostu zawsze tam był, nieruchomy wśród skał, będący częścią wybrzeża tak samo jak samo wybrzeże.
Jego istnienie spowija strach i przesąd. Dla żeglarzy Veskaru Dautilus nie jest zwykłym potworem: to żywy punkt orientacyjny, brutalny strażnik granicy między lądem a morzem. Od pokoleń rybacy, łowcy i kupcy omijają pewne odcinki brzegu, bo wiedzą, że zbyt wiele milczących skał może wcale nie być skałami.
Dautilus nie włada, nie targuje się i nie poluje dla przyjemności. On strzeże. Pozostaje uśpiony przez długie okresy, na wpół zanurzony albo wsparty o nadbrzeżne klify, pokryty solą, mchem, stwardniałym piaskiem i okruchami minerałów. Niezaczepiany, potrafi latami się nie poruszyć. Ale gdy ktoś wtargnie zbyt głęboko na jego terytorium, spróbuje podkopać jego kamienie, uderzy w jego skórę albo podejdzie zbyt blisko jego ostrza — olbrzym się budzi.
Nie mówi. Nigdy nie mówił. Jego jedyną odpowiedzią dla świata jest głęboki ryk, dość niski, by zadrżał przypływ, a statki zajęczały na kotwicach.
Wygląd
Dautilus ma kolosalne, szerokie i niezmiernie stare ciało, łączące cechy istoty lądowej i morskiej. Jego skóra jest gruba, popękana i zmineralizowana jak zwietrzała nadbrzeżna skała. Miejscami przypomina skamieniałą korę; gdzie indziej — mokry kamień porośnięty glonami, pąklami i osadem.
Jego sylwetka jest tak sztywna i nieregularna, że w bezruchu można go pomylić z naturalną formacją. Z daleka wygląda jak skupisko skał, suchych pni i ruin pochłoniętych przez czas. Ten kamuflaż czyni jego obecność tym groźniejszą — wielu orientuje się, że stoi przed nim, dopiero gdy ziemia zaczyna się poruszać.
Jego oczy są głęboko osadzone i małe wobec rozmiarów ciała, zwykle ukryte pod kostnymi płytami i warstwami kamienia. Gdy się budzi, bije z nich słaby, prastary blask, jak z żaru uwięzionego pod stwardniałym błotem.
Broń i zasoby
Główną bronią Dautilusa jest kolosalny miecz długi na jakieś dziesięć metrów, zrobiony ze szczątków zniszczonej budowli. Głownia w niczym nie przypomina kunsztownego miecza: wygląda jak belka wyrwana z zapomnianej ruiny, ukształtowana przez ciężar, rdzę, sól i absurdalną siłę olbrzyma.
Broń niesie w sobie odłamki kamienia, pradawnego metalu i fragmenty budowli, których już nie ma. Nikt nie wie, czy Dautilus tę belkę znalazł, czy wyrwał ją z jakiejś pogrzebanej twierdzy, czy też należała do cywilizacji starszej niż miasta Vashrathu.
Poza mieczem Dautilus nosi własne ciało jak zbroję. Jego stwardniała skóra wytrzymuje strzały, włócznie, zwykłe cięcia i większość bezpośrednich ataków. Jego wytrzymałość jest tak wielka, że stawanie przeciw niemu z garstką wojowników graniczy z samobójstwem.
Jak walczy
Dautilus jest powolny, ale każdy jego ruch spada z niszczycielską siłą. Nie ściga zdobyczy szybkością; naciera jak walący się mur. Jego ataki są ciężkie, zamaszyste i brutalnie trudne do zablokowania.
Jego miecz potrafi zmiażdżyć całe grupy jednym uderzeniem, wyrywając kratery w piasku, rozłupując nadbrzeżną skałę i ciskając odłamkami na wszystkie strony. Gdy walczy przy morzu, obraca przypływ i teren na swoją korzyść — uderza w wodę, by wzniecić gwałtowne fale, albo wlecze głownię po ziemi, by miotać we wrogów piaskiem, błotem i kamieniami.
Okrążony, atakuje powolnymi, brutalnymi kręgami, wykorzystując absurdalny zasięg miecza, by rozpędzić wojowników. Jeśli zbyt wielu naprze na jego nogi, tupie, wlecze cielsko albo wali pięściami w ziemię, ufając surowej sile bardziej niż jakiejkolwiek technice.
Nie okazuje zwyczajnego gniewu. Jego natarcie zdaje się instynktowne, prastare i nieuchronne. Jak burza albo lawina skalna, Dautilus nie nienawidzi tych, którzy stają mu naprzeciw. On po prostu usuwa zagrożenie.
Obecność w świecie
Obecność Dautilusa zamienia wybrzeże w strefę respektu i strachu. Żeglarze trzymają się z dala od jego terytorium. Doświadczeni łowcy uczą nowicjuszy nieufności wobec skał o dziwnych kształtach, pni, które nigdy nie butwieją, i ruin, które zdają się przesuwać między jednym przypływem a drugim.
Powalenie go wymaga licznej, dobrze uzbrojonej kompanii gotowej na długą bitwę. Nie wystarczy go zranić — trzeba go zmęczyć, złamać jego postawę, przetrwać jego miecz i znaleźć szczeliny między stwardniałymi płytami jego skóry. Dlatego Dautilus nie uchodzi za jeszcze jedno zwykłe stworzenie. Jest próbą zbiorowej siły — wrogiem, z którym żaden rozsądny wojownik nie mierzy się w pojedynkę.
Póki pozostaje na wybrzeżu, Veskar będzie patrzeć na morze z nieufnością. Bo tam, wśród kamienia, piany i ruin, Wspaniały wciąż strzeże swojego terytorium.
Pozostałe kolosalne zagrożenia Vashrathu: Kraken i Boren, Indoktrynator.