Veskar znany jest jako jeden z najpiękniejszych regionów Vashrath. Jego południowo-południowo-zachodnia linia brzegowa otwiera się na rozległe morze, w którym słońce zdaje się tonąć co wieczór w odcieniach miedzi, krwi i złota. W oddali nad horyzontem góruje wulkan — stałe przypomnienie, że nawet najoczywistsze piękno Vashrath niesie w sobie groźbę.
To drugie co do wielkości miasto znane światu: olbrzymie wybrzeżem, handlem, dokami, stoczniami i niebezpieczeństwami. Dzielnic ma wiele, bo Veskar obejmuje o wiele za dużo ziemi, by dało się go sprowadzić do samego portu: łowiska, zatopione kwartały, strefy rebeliantów, dzikie wybrzeża, morskie cmentarzyska, ruiny, gorące źródła, drogi wygnańców i dzielnice, w których prawo zmienia się wedle tego, czyje ostrze przemawia najgłośniej.
W odróżnieniu od innych miast Zapomnianych Krain Veskar nie pyta, skąd ktoś przybył, jaka krew w nim płynie ani za jaką zbrodnię go wygnano. Ludzie, orkowie, elfy, krasnoludy, rewenanci, kupcy, łowcy, dezerterzy, piraci, wygnańcy i skrytobójcy dzielą jego doki, tawerny, stocznie i targi.
Ale Veskar nie jest bezpieczny. Jest tolerancyjny. Ta różnica spaja całe miasto.
Historia
Veskar wyrósł wokół morza: zanim stał się drugim co do wielkości miastem Vashrath, był portem, łowiskiem, stocznią i przystankiem podróżnych. Wybrzeże bogate w szlaki i zasoby przyciągało ludy wszelkiego rodzaju — przede wszystkim te, dla których nie było miejsca w surowszych królestwach.
Z czasem port nauczył się przyjmować każdą użyteczną parę ramion. Rybacy przybywali, by przeżyć; łowcy — po kontrakty; piraci — po szlaki; kupcy — po zysk; wygnańcy — po anonimowość; najemnicy — po żołd. Rebelianci przybywali, bo miasto dostatecznie tolerancyjne prędzej czy później przygarnie tych, których inne miasta chciały widzieć martwymi.
Miasto potrzebuje ich wszystkich — ramion do wioseł, oczu do czuwania, ostrzy do obrony statków, odwagi, by stawić czoła temu, co żyje za wybrzeżem. Jego tolerancja nigdy nie zrodziła się z dobroci, lecz z konieczności, handlu i strachu. A piękno nigdy nie złagodziło brutalności: zachód słońca, wulkan i otwarte morze zbudowały obraz miasta, lecz to ostrza, statki, kontrakty i władza Komodora utrzymały je na nogach.
Rządy
Nad całym tym zamętem zasiada Komodor. Ze szczytu swojej wieży, ze swojego tronu, obserwuje wszystko i wszystkich. To postać kontrowersyjna, surowa i niebezpieczna. Jakkolwiek gęsto miasto roi się od najemników, rebeliantów, dezerterów i przestępców, Komodor trzyma ich wszystkich w żelaznym uścisku. W Veskar nawet wymawianie jego imienia z pogardą nie uchodzi za bezpieczny nawyk.
Jego władza nie opiera się na czystej krwi, świętym rodowodzie ani starożytnym prawie, lecz na kontroli, czujności, kontraktach, sile morskiej i strachu. Nie musi czynić wszystkich posłusznymi z wiary — wystarczy, że uczyni ich zależnymi od porządku, który narzuca. Kto zarabia na porcie, nie chce jego pożaru; kto poluje na morzu, potrzebuje kontraktów; kto najmuje ostrza, potrzebuje minimum reguł.
I tak Veskar działa jak brutalny pakt: każdy może istnieć, póki nikt nie rzuca wyzwania tronowi na szczycie wieży.
Trzy Siły
Politycznie Veskar zdominowany jest przez wpływy Ludu Południa i to dopasowanie odpowiada naturze miasta: negocjacje, handel, strategia, kontrola szlaków i doków są tu orężem równie ważnym jak miecze.
Mówi się, że Komodor utrzymuje więzi z Marcusem Villasem, legendarnym przywódcą Ludu Południa. Nikt nie wie, czy to prawdziwy sojusz, polityczna pogłoska, propaganda — czy po prostu sposób na wyjaśnienie, czemu Komodor zawsze zdaje się o dwa kroki przed wrogami.
Pojawiają się też Wojownicy Północy, głównie wśród najemników, morskich łowców, strażników statków i dzikiego ludu wybrzeża. Wędrowcy żyją w cieniach zaułków, na szlakach przemytu, w tawernach i cichych przejściach — obecni, lecz nigdy u steru.
Miejsca szczególne
- Wieża Komodora — punkt obserwacyjny, tron i symbol kontroli nad miastem.
- Doki — serce Veskar, gdzie krzyżują się rybołówstwo, handel, morskie łowy i kontrabanda.
- Stocznie — miejsce budowy i naprawy łodzi i statków wszelkiego rzemiosła.
- Portowe tawerny — miejsca spotkań piratów, łowców, kupców, dezerterów i najemnych mieczy.
- Zatopione ruiny — podwodne budowle u wybrzeża, przedmiot wypraw i legend.
- Wulkaniczne wybrzeże — naznaczone wulkanem i jego parującymi źródłami; w gorących wodach odpoczywali niegdyś dawni królowie, a ich niespokojne dusze, jak powiadają, pozostały.
- Zatopione kwartały — niestabilne dzielnice oddane wodzie, ruinie i opuszczeniu.
- Strefy rebeliantów — ziemie, gdzie rządzą przestępcy, dezerterzy i buntownicy.
- Dzielnice najemników — budzące strach nie z powodu potworów, lecz zabójczych zawodowców, którzy tam pracują.
- Dzikie wybrzeże — pas brzegu we władzy nadmorskich plemion, które wolą nie rzucać wyzwania Komodorowi.
Znaczące postaci
- Komodor — najwyższy władca Veskar, rządzący miastem ze szczytu swojej wieży.
- Marcus Villas — legendarny przywódca Ludu Południa, wymieniany w pogłoskach o więzi z Komodorem.
- Najemnicy Veskar — zawodowcy walki do wynajęcia w dokach i dzielnicach przemocy.
- Piraci Veskar — wrogie załogi morskich szlaków, które nie witają nikogo życzliwie.
- Rebelianci Veskar — zorganizowani wyrzutkowie dzielnic poza pełną kontrolą miasta.
- Wiedźma z Chaty — czarodziejka albo coś dziwniejszego, związana z lasem niepewnego pochodzenia; niektórzy mówią, że w ogóle nie pochodzi z Vashrath.
W Veskar niemal wszystko można kupić, wynająć, wynegocjować albo ukryć. Sztuką jest przeżyć cenę.